Bumek to skrót od określenia bury miś.
Tak właśnie wyglądam. Mam bure futerko,
jestem nieduży, jedno ucho mam trochę większe
od drugiego, oko też i pewnie dlatego tak długo
czekałem w sklepie z zabawkami aż ktoś mnie
weźmie do siebie. Nie jestem przecież ani
różowy, ani puszysty, nie mam czerwonej
czapeczki i szalika. Czekałem więc, czekałem,
aż się doczekałem.
         Pewnego pochmurnego, listopadowego dnia do sklepu weszła nieduża
jasnowłosa dziewczynka. Uważnie rozejrzała się po sklepowych półkach
i jej wzrok zatrzymał się od razu na mnie. Bardzo się ucieszyłem. Okazało się,
że ma na imię Ela. Tego dnia miała urodziny i postanowiła, że wyciągnie ze
skarbonki oszczędności i kupi sobie sama jakiś nieduży prezent. Tym prezentem
byłem właśnie ja. Ela zapłaciła w kasie, schowała mnie do kieszeni  w kurtce
i czerwonym autobusem pojechaliśmy do mojego nowego domu. Był piękny,
nieduży, ale ciepły i bardzo przytulny. Pachniało w nim ciastem był to przecież
dzień urodzin mojej nowej przyjaciółki. Ela pokazała mnie swoim rodzicom.
Tato przyjrzał mi się i stwierdził „O! Jaki śmieszny misiek”. Mama przytuliła
mnie do ciepłego policzka i powiedziała „Ładny jesteś”.
- A właściwie jak ty się nazywasz? - padło pytanie. Ela zaczęła się głośno
zastanawiać: Uszatek, Puchatek, Misio.
-Bumek! - odpowiedział zdecydowanie tato - Bo przecież jest burym miśkiem.
I tak już zostało.
         Po południu odbyło się przyjęcie. Ze szkoły wrócili już Jasiek i Stasiek
starsi bracia Eli. Byli bliźniakami. Nie do odróżnienia. Mieli rude czupryny
i mnóstwo piegów. Przyszły też koleżanki Eli i jej babcia. Była to wesoła,
siwa starsza pani. Na stole pojawił się ogromny czekoladowy tort z płonącymi
świeczkami. Ela zdmuchnęła je oczywiście za pierwszym razem. Żartom
i śmiechom nie było końca aż do późnego wieczora.
I tak zakończył się pierwszy niezwykły dzień w moim nowym domu.